Her birey için eğitim çok önemli. Ama eğiteceğiz diye hayatı ıskalamak ne kadar doğru? Rekabetin yaşı var mıdır peki? Çocukları her konuda rekabete sokmaktan sağlıklı oldukları için şükretmeyi unutur hale geldik sevgili dostlar. Halbuki ne büyük nimet sağlıklı olmak. Hafif bir hastalık dahi olsa insanın bütün keyfi kaçıyor. Hani eskilerin bir lafı vardır ya ‘insanın neresi acır ise canı oradadır.’ Gerçekten de doğru. Ne kadar zor hastalıklarla mücadele eden insanlar var. Hasta olup ta hastaneye gidince ve görünce bir yabancı dahi olsa çok üzüntü duyuyorum. Ben sadece bir süre görüp üzülüp sonra kendi derdime dalıp gidiyorum yine, ama o hastalıkla aylarca yıllarca mücadele edenler var.
Birkaç gün önce ailecek çok zorlu bir grip atlattık. Hayata zorunlu ara verdik diyebilirim. Hastalık ve halsizlikten sadece temel ihtiyaçlarımızı zar zor karşılar hale geldik. Ben ki; oğlumun okuluna ve ödevlerine çok önem veririm. Onunla bile doğru düzgün ilgilenemedim. Yanımdan bir an bile ayrılmak istemeyen hasta iki bebek ve nazlanmaya bile hakkı olmayan abileri ile zorlu bir hastalık serüvenini daha geride bıraktık çok şükür. Sağlığın verdiği mutluluğu ve keyfi hiç bir şey vermiyormuş gerçekten. Öyle zordu ki Allah darda ve zorda olanlara, çaresiz hastalıklarla mücadele edenlere şifa ve dayanma gücü versin. Her derdimiz geçici olsun.
Biz kendimiz için de olsa, çocuğumuz için de olsa hep daha fazlasını istiyoruz. Kendine yetebilecek zekada ve fiziksel yeterlilikte olması bize yetmiyor. Neden daha iyisini yapmadın, neden daha fazla çalışmadın diye çocuklara doyumsuzluk aşılıyoruz sanki. Geleceğe bir birey hazırlıyormuşuz gibi hissetmiyorum. Daha çok yarışa hazırlanıyor gibiler. Eğitim sisteminin de bu konudaki gerçek üstü katkısı yadsınamaz elbette. Her yıl değişen, bir türlü kemikleşememiş bir eğitim ve sınav sistemi olduğu sürece, bu böyle devam edecek. Çocuklarımız denekler gibi her yıl başka bir sınav sistemi var. Bu da olmadı deyip önümüzdeki yıl başka bir sistem denerler. Sürekli değişen bu sistemlerin hızına yetişemiyorum ben mesela. Nasıl olacak diye dertlenmiyorum da, bize gelene kadar daha kaç kere değişir bu sistem diyorum.
Ebeveyn olarak bu kadar rekabete hazır olmasak bu ticarethane çıkmazı son bulurdu. Ben çocuğumu sadece derslerden ibaret bir hayata hazırlamak istemiyorum mesela. Kurstan kursa koşan, her işini programlı yapan biri olarak değil de mutlu bir çocukluğa sahip ileride güzel anıları olsun istiyorum. Geriye dönüp baktığında keşkeleri ile yüzü asılmasın, tebessüm etsin istiyorum. Bence hayatları böyle daha güzel olur. İleride zaten iş hayatıyla ve insanlarla mücadele edecekler. Şimdiden robot gibi programlı bir yaşama alışmalarına gerek yok. Her şeyin başı öncelikle sağlık sonra mutluluk...
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.