İnsan düşlediği her şeye sahip olmak için hayatı boyunca çalışır ve çabalar. Dilediğimiz şeyler bazen maddiyatla alakalı, bazen maneviyatla. Mesela güzel bir eve sahip olmak, güzel bir araba almak gibi yada kariyer sahibi olmak, dünyayı gezmek... Örnekler çeşitlendirilebilir.
Peki ya gerçekleştiremediğimiz hayaller ne olacak? Bu defa da çocuklarımız başarsın isteriz yapamadıklarımızı. Onlar için belki de daha doğmadan gelecek planları yapmaya başlarız. Ben yapamadım, ama o yapsın diye diye beklentilere gireriz. O kadar gözü dönmüş aileler var ki bu konuda. Çocuğa fikrini sorma gereği bile duymuyorlar. Kendi ukdelerini çocuklarından çıkarıyorlar. Özellikle tek çocuğu olanlar bütün hayallerini çocukları üzerinden gerçekleştirmeye çalışıyorlar.
Bir zamanlar ben de tek çocukluydum ve ikizler doğunca anladığım ilk şey abilerinin üzerine gereğinden fazla düştüğüm oldu. Ne kadar bol vaktim varmış ama farkında değilmişim. Ona bir şeyleri başarması için zaman vermek gerekliymiş. Sonra gördüm ki ben müdahale etmesem zaten yapabiliyormuş. İlk çocuklar maalesef kardeşleri doğana kadar bu tarz durumlarla ve ailelerinin acemilikleri ile baş etmek zorunda kalabiliyorlar. Neyse ki kardeş doğunca üzerlerindeki baskı da azalmaya başlıyor. Odak noktası o olmaktan çıkıyor ve ailenin ilgisi bölünüyor. Ama tek çocuk olarak kalanlar hayatları boyunca bu beklentilerin sorumluluğunu taşımak zorunda kalıyorlar. Çünkü ailenin başka bir uğraşı yok, ilgiyi, sevgiyi paylaşacak başka bir kimse yok. Hal böyle olunca beklentiler, hayaller tek bir kişi üzerinde toplanıyor. Yapabilir mi yapamaz mı, istiyor mu istemiyor mu demeden ona yüklenmek kişiye taşıyabileceğinden fazla sorumluluk olarak geri dönüyor. Sonuçları değerlendirecek olursak hayaller ne kadar büyük ise, hüsran da o kadar büyük oluyor. 
Kendimiz yapamadıklarımızı çocuklarımıza yüklemeye çalışmaktan vazgeçmeliyiz derim. Onlar da birer birey sonuçta. Dünyaya biz getirmiş olabiliriz ama onlar bizim gölgemiz olarak yaşamıyorlar bu hayatı. İstediklerimizi yapmak, başaramadıklarımızı başarmak zorunda değiller.
Hepimiz iyi bir yerlere gelmek isteriz, çocuklarımız da iyi bir yerlere gelsin isteriz elbet. Ama hırslarımızın kurbanı olmamaları için dikkatli olmak ve çok abartmamak lazım derim. Sevgiler...
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.