Yarın, bugünü yaşanabilir hale getiriyordu. Kendimizi bir binanın tepesinde hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı! Lotonun çıkma ihtimali, aşık olunacak insanla tanışma ihtimali, sonsuz mutluluk ihtimalini içinde barındıran o sihirli sözcük: Yarın. Gelecek; iyi bir sermayeydi. Yaşadığınız sürece bitmeyen anapara gibi.  Gelecek zamanda çekilmiş fiiller kulağa çok tatlı bir melodi yayıyordu.
Bugün, geceleri uyuyunca sona eriyordu. Bugünü gözümüzde uykuyla kovuyorduk. O da en sevdiği güne; “yarın”a kaçıyordu. Yarın kucaklıyordu onu, sonra arkasına saklayıp gülümsüyordu yüzümüze. Minnettar kalıyorduk. Her gün, yarın  detaylarını unutacağımız  anılar biriktiriyor, affedilmeyecek hatalar yapıyor, gözyaşları döküyor, kırıyor, parçalıyorduk. Sonra, bir odadan başka bir odaya geçmek gibi, dünde bırakıyorduk olan her şeyi. Yeniden kirletiyorduk geçtiğimiz o başka yeri ve kaçıyorduk “yarın”ın tertemiz nefesine. 
Duymadığımı sanarak bir sürü şey söyledi. Duyduğumu öğrenince inkar etti. Sırtımı döndüm, kolumdan tuttu. Yürüdüm, çelme taktı. Ama kalktım ayağa, sardım dizimi. Geçtik bugünü bir şekilde. Karşılaştık yarın yine, sanki hiç tanışmamış gibi. Yüzüme bakıp yanımdan geçti bu kez. Arkama bir baktım... Yoktu.
Ama yine de yarın, bugünü yaşanabilir hale getiriyordu. Yarın; sadece bir kaç saatlik uykuyla, şeffaf olarak geri geliyordu. Boyuyorduk biz de onu istediğimiz renge. Bazen pembe, bazen simsiyah. Şaşırıyorduk, alışıyorduk. Bugün gibi. Dün gibi.
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.